موزه آبگینه و سفالینه ایران

موزه آبگینه و سفالینه ایران

نقد و بررسی

ads

خرید بلیط هواپیما

خرید بلیط هواپیما

خرید بلیط قطار

خرید بلیط قطار

خرید بلیط اتوبوس

خرید بلیط اتوبوس

رزرو هتل

رزرو هتل

توضیحات

موزه آبگینه و سفالینه

موزه آبگینه و سفالینه‌ های ایران موزه تخصصی شیشه و سفال است. عمارت این موزه، خانه‌ای تاریخی مربوط به دوره قاجار است این اثر در تاریخ ۷ اردیبهشت ۱۳۷۷ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است.

این مجموعه تا سال ۱۳۳۰ خانه و محل کار قوام‌السلطنه (نخست‌وزیر در دوران احمدشاه قاجار و دوران پهلوی) بود و بعد از آن، از سال ۱۳۳۲ به‌ مدت هفت سال در اختیار سفارت مصر قرار گرفت و در سال‌های بعد به‌ ترتیب سفارت افغانستان و بانک بازرگانی ایران بوده است. در سال ۱۳۵۵ از بانک بازرگانی خریداری شده و به‌ منظور تاسیس موزه تخصصی سفال و شیشه به وزارت فرهنگ و هنر سابق واگذار می‌ شود.

آدرس : تهران، خیابان امام خمینی، خیابان سی تیر (قوام السلطنه)، نرسیده به خیابان جمهوری، پلاک ۵۹

شماره تلفن : ۴-۶۶۷۰۸۱۵۳

دسترسی به موزه آبگینه با مترو : برای رفتن به موزه آبگینه با استفاده از مترو تهران، سوار خط 2 (صادقیه – فرهنگسرا) شده و در ایستگاه حسن آباد از مترو پیاده شوید.

ساعات کاری موزه آبگینه

ساعت کاری موزه آبگینه در نیمه اول سال: از 9 صبح تا 7 بعد از ظهر ساعت کاری موزه آبگینه در نیمه دوم سال: از 8 صبح تا 5 بعد از ظهر

درباره موزه

قدیمی ترین آثار شیشه ای زیورآلات مربوط به هزاره سوم است. از دیگر آثار مربوط به دوره‌های پیش از تاریخ، می‌ توان شیشه‌ ها و سفال‌ های طبقه یک نام برد. در این بخش، کهن‌ترین سفال پیکره مربوط به هزاره ششم ق م به نمایش گذارده شده‌ است.

  • تالار بلور
  • تالار مینا
  • تالار دیداری شنیداری
  • تالار صدف
  • تالار زرین فام
  • تالار لاجورد

تالار صدف

دلیل نامگذاری تالار صدف به این نام به سبب همسانی شکل آن به صدف نیمه باز بوده‌ است. این تالار دربردارنده آثار شیشه ای قرون میانه اسلامی در این تالار و همچنین انواع سفال‌های سده‌های سوم و چهارم از شهر نیشابور است.

تالار زرین

تالار چهار را به دلیل نمایش ظرف‌ های زرین‌فام که دیرینگی‌شان به دوره سلجوقی می‌ رسد، به نام «تالار زرین» می‌ خوانند. این تالار دربرگیرنده ظروفی است که با خط نسخ تزیین شده‌ است.

تالار لاجورد

تالار پنج که به شوند آثار و لعاب‌های به یک رنگ فیروزه به نام «تالار لاجورد» نامیده می‌ شود. این آثار از سده‌ های هفتم و هشتم (دوره ایلخانی) به جا مانده‌ است.